Verhalen

Verhalen - Leuke verhalen - DE KRUIDENIER...

Borrelglas

In vroeger tijden had ik een kruideniertje als klant en deze had in de loop der jaren bij de boter een heleboel cadeaupunten bijeen gespaard. Deze punten had hij ingeleverd en er een heuse Super-8 filmcamera voor teruggekregen. Hij was wat overspannen en moest van de dokter de zaak uit, waar hij echt dag en nacht mee bezig was, evenals zijn vrouw. Hij was echter nog nooit op vakantie geweest en nooit verder van huis dan Hengelo en omstreken. Hij had familie in Zweden wonen en wilde daar naar toe. Nu wist hij natuurlijk van mijn filmkunsten en ik moest hem in vijf minuten maar even omtoveren tot een ware Albert Hitchcock. Het bewuste filmapparaat stelde niet echt veel voor. Een aparte zoeker en een lens van het merk borrelglas. Gelukkig voor hem was verder alles automatisch en zat er maar 3x zoom op. Ik heb hem duidelijk op het hart gedrukt, dat hij niet moest zwaaien en zoomen met de camera, dan kwam het allemaal wel goed.

Rolberoerte

Of ik voor hem dan tien filmpjes kon kopen en er eentje voor hem in de camera wou leggen, dan kon hij zien hoe het moest, want daar had hij toch allemaal geen verstand van. Toen ik met de films en de rekening terugkwam schrok hij zich bijna een rolberoerte, tjonge tjonge wat was dat duur zeg, enz. Een echte kruidenier, het mocht allemaal niks kosten. Oh ja, of ik de films ook voor hem aan elkaar wilde plakken en een keer `s-avonds bij hem thuis kon projecteren aangezien hij verder nog geen apparatuur had. Dat wilde ik wel doen. In Zweden aangekomen kreeg hij zoveel nieuwe indrukken, dat hij geheel tegen zijn natuur in alles filmde wat los en vast zat. Ja, vertelde hij ik heb zelfs nog vijf films in Zweden bij moeten kopen, en die waren me daar toch een partijtje duur zeg, niet te geloven, dat was gewoonweg schandalig. Ik moest de films maar opsturen naar de ontwikkelcentrale, want daar had hij als kruidenier ook geen kaas van gegeten. Henk de kruidenier belde vanaf dat ik de films in de brievenbus had gedaan, dagelijks op om te vragen of de films van zijn megaproductie al terug waren.

Stabiele beelden

Na terugkomst van de centrale heb ik de films achter elkaar geplakt en op een grotere spoel gezet, klaar voor projectie. Ik moet zeggen, de beelden waren zeer principieel gefilmd, geen onnodig gezoom en geen wilde bewegingen. Voor een eerste keer was alles mooi strak gefilmd. Toen ik dan ook met de spoel bij Henk aankwam, was hij als een kind zo blij. Dat heb je snel gemonteerd zei hij, vanmorgen terug en nu al klaar, wat een service. Ja, zei ik, Henk ik moet je compliment maken voor de mooie stabiele beelden, alleen vraag ik me af of je veel `s-nachts hebt gefilmd, want alle 15 films zijn namelijk zwart. Nee, nee riep hij vertwijfeld, absoluut niet, hoe kan dat nou? Geef me je filmtas eens, zei ik, heb je de lensdop er wel afgehaald? Nee, moest dat dan, vroeg hij beteuterd, ik kon altijd alles prima zien door dat gaatje bovenin. Tja dat is het risico van een absoluut a-technisch figuur met een parallaxzoeker. Nu na twintig jaar is hij nog bezig met de verwerking van dit voorval, zoveel geld voor niets uitgegeven. De camera heeft hij nadien nooit meer aangeraakt en praat met hem ook niet over filmen, daar heeft hij voorgoed zijn bekomst van.

Rudie Kreunen, Hengelo (Gdl)